W przypadku „Krwawej blizny” jest o tyle przewrotnie, że czytelnik od pierwszej niemal strony zna zabójcę. Wiem kim jest, czym się zajmuje, zna jego imię i nazwisko. Niewiele to jednak zmienia, bo powieści Val McDermid wciągają i trzymają w napięciu do ostatniej kartki. Także w przypadku tej pozycji Państwo się nie rozczarują.

Tym razem Tony Hill tworzy nową jednostkę profilerską pod auspicjami Home Office. Dostaje do wyszkolenia grupę młodych policjantów, z których za zadanie ma zrobić dobrych profilerów. W ramach ćwiczeń podopieczni Hilla dostają do rozpracowania nowe ćwiczenia. Jednym z nich jest przygotowanie profilu psychologicznego podpalacza, którego próbuje złapać zespół Carol Jordan. Policjantki, z którą Tony współpracował przy poprzedniej sprawie, i która uratowała mu życie.

W czasie rutynowych ćwiczeń jedna z kursantek Tony`ego Shaz Bowman wpada na trop seryjnego mordercy młodych dziewczyn, które na przestrzeni lat znikały bez śladu. Policjantka przygotowuje szczegóły sprawy i profil sprawcy, który pozwala wytypować jej mordercę. Swoje wnioski przedstawia całemu zespołowi podczas zajęć. Niestety zarówno Tony jak i jej koledzy nie podchodzą serio do odkryć Shaz. Dziewczyna przekonana o swojej racji rozpoczyna działanie na własną rękę. Sprawcę typuje ze 100 procentową dokładnością, gdyż podczas konfrontacji w cztery oczy Shaz staje się kolejną ofiarą mordercy.

Od tej pory w powieści mamy dwa śledztwa. Wykrycie zabójcy Shaz (którego czytelnik zna od początku) i seryjnego podpalacza. Wszystko to w doskonałym wydaniu z mistrzowskim stopniowaniem napięcia i podawaniem czytelnikowi kolejnych elementów układanki. (al)

Rozwikłać zagadkę śpieszą Sophie Deutiers, jej przyjaciel, głodny sensacji fotograf Cal oraz detektyw Marco Feliciano. Na miejscu zastają negatywnie nastawionych mieszkańców, z których każdy odmawia współpracy w prowadzonym śledztwie. Nikt nic nie wie, w dodatku wszyscy chcą pozbyć się niemile widzianych przybyszów „z cywilizacji”.

Co było przyczyną samobójstw? Dlaczego na miejscowym cmentarzu nie spoczywa żadne ciało? Kim jest wreszcie tajemniczy latarnik i dlaczego mieszka z dala od osady? Czy miasteczko jest rzeczywiście niemiecką kolonią założoną pod koniec II wojny światowej? Na te i inne pytania próbują odpowiedzieć nasi bohaterowie.

„Siódmy” jest debiutancką powieści młodej chilijskiej pisarki. Francisca Solar zasłynęła jednak dużo wcześniej wydaną w Internecie swoją własną wersją szóstego tomu przygód Harrego Pottera. Szybko dostrzeżono talent pisarki, o czym świadczy „Siódmy” pierwsza z planowanej trylogii. Solar rzeczywiście nie sposób odmówić zdolności i fantazji. Książka jest doskonałym thrillerem utrzymanym trochę w konwencji Archiwum X. Mamy do czynienia z nieprawdopodobną historią, w którą aż trudno uwierzyć. O czym przekona się sceptyczny detektyw Feliciano. Dziejące się rzeczy w Puerto Fake zaskoczą jednak nie tylko jego…

Doskonała lektura na wakacyjne popołudnie. Zupełnie inny klimat powieści, od tych, do których przywykliśmy. Akcja „Siódmego” rozgrywa się w otoczeniu dzikiej przyrody południa Chile, dla nas Europejczyków tajemniczej i nieokiełznanej. Działa na wyobraźnię i doskonale buduje klimat powieści. Gorąco polecam!

Nowemu rozdziałowi życia bohaterki będzie towarzyszyć lokalny szeryf Cameron Rafferty, nastoletnia miłość Clare.

Ucieczka z gwarnego Nowego Jorku okaże się jednak tylko pozorną zamianą na spokojne życie w małym, sennym miasteczku. Wygląda bowiem na to, że Emmitsboro kryje więcej tajemnic, niż spodziewa się Clare…

Nora Roberts to jedna z najpoczytniejszych i najwięcej publikujących współczesnych pisarek. Jej dorobek sięga blisko 150 bestsellerów, które rozchodzą się jak świeże bułeczki.

Fenomen pisarki tkwi we wprawnym piórze. Książki Roberts przypominają doskonale zbilansowane danie, w którym wszystkiego mamy po trochu w wyważonych proporcjach. Zarazem zdrowe, smaczne i strawne danie w jednym.

W książkach tej autorki pojawia się i wątek miłosny, i zagadka zahaczająca o thriller. Jest niebanalny bohater (lub bohaterka), który ma sekrety bądź tajemniczą przeszłość, o której nie miał najmniejszego pojęcia i wreszcie ma przyszłość, o której sam musi zdecydować.

Książki Nory Roberts czyta się jednym tchem. W trakcie naszej podróży po świecie bohaterów ciekawość czytelnika nie jest napięta do granic możliwości jak w klasycznych dobrych kryminałach, a mimo to brnie on z wielką przyjemnością do końca powieści. Mało tego, odnosi wrażenie, że wszystko już wie, że nic go nie zaskoczy, a wszystkie zagadki rozwiązał, gdy tymczasem samo zakończenie jest zawsze tym samym prztyczkiem w nos. Ale jakże przyjemnym. Gorąco polecam!

W czasie, kiedy w miasteczku trwa dochodzenie w sprawie zabójstwa, do Kiruny – swoich rodzinnych stron – przyjeżdża Rebeca, młoda prawniczka. Kobieta brutalnie doświadczona przez los. Której karierę i życie skomplikowało potrójne zabójstwo, którego była sprawczynią.

Rebeca nie przypuszcza nawet, jaki efekt przyniesie jej podróż w przeszłość…

Scenerią dla większości szwedzkich kryminałów są malownicze, małe miasteczka położone gdzieś na uboczu. „Krew, którą nasiąkła” w odróżnieniu od swych powieściowych poprzedników nie trzyma w napięciu i mimo, iż zakończenie nie jest zaskoczeniem warto sięgnąć po tę pozycję, której atmosferę tworzą głównie bogate opisy i klimatyczna opowieść.

W ramach kroku na przód prezentuję rosnący stosik książek do przeczytania:

„Niewidzialny” jest debiutancką powieścią Mari Junstedt.

Helena przyjeżdża do rodzinnego domu żeby odpocząć z Perem od wielkomiejskiego zgiełku. Zapraszają na kolację znajomych Heleny ze szkolnych lat. Luźna atmosfera, alkohol wyzwala skrywaną zazdrość Pera. Dochodzi do kłótni pomiędzy kochankami. Następnego dnia podczas porannego spaceru z psem Helena zostaje brutalnie zamordowana. Zbrodnia stawia na baczność miejscowy komisariat. Policjanci rozpoczynają śledztwo. Tym trudniej im idzie, że wydarzeniami zaczynają interesować się media. Zadają coraz więcej pytań, ujawniają informacje, które nie powinny wyjść poza ściany komisariatu. Niemija tydzień, a ginie kolejna kobieta, potem kolejna… Zbrodnia rodzi kolejne morderstwo. Coraz więcej pytań, a żadnej znaczącej odpowiedzi. Atmosfera robi się gorąca…

Powieść zaczyna się zwyczajnie, według utartego schematu. Niewielka, spokojna miejscowość na Gotlandii. Mały komisariat i zbrodnia. Znajome prawda? Też tak myślałam, podobnie jak w połowie powieści wydawało mi się, że rozwiązałam całą zagadkę. Nic bardziej mylnego.

Wiem, że panuje w ostatnim czasie szał na szwedzkie powieści kryminalne. Moje zamiłowanie do tego rodzaju literatury skandynawskiej zaczęło się dużo wcześniej. W szwedzkich powieściach jest urok. Małe miejscowości, ostry klimat. Cały ten minimalizm, oszczędność i swego rodzaju chłód stwarza wciągającą atmosferę.

Jestem pewna, że z autorką spotkam się jeszcze raz przy okazji kolejnej powieści.

„Stieg Larsson. Mężczyzna, który odszedł za wcześnie” składa się z kilku rozdziałów, w których autor kreśli nam sylwetkę Larssona. Próbuje odpowiedzieć na pytanie kim był, czym zajmował się jako dziennikarz, jakie były jego poglądy i jaki wpływ miały one na jego powieści. Przytacza wypowiedzi osób, które znały Larssona, wydawcy, rodziny. Książkę wzbogaca o opinie innych autorów kryminałów na temat trylogii „Millennium”. Nie wszystkie wypowiedzi, to pieśni pochwalne jego pisarskich dokonań, nad którymi w zachwytach rozpływała się opinia publiczna. Rozwlekła, momentami nierówna narracja kłuje w oczy wielu doświadczonych pisarzy.

Larsson zapoczątkował chyba popularność skandynawskich kryminałów. Dotychczas znanym na światową skalę szwedzkim pisarzem kryminałów był jedynie Hennig Mankell. Potem nastał czas Larssona, a później poszło już chyba lawinowo i na rynku wydawniczym zaczęły niczym grzyby po deszczu pojawiać się tłumaczenia szwedzkiej literatury kryminalnej.

Stieg Larsson nie doczekał sukcesu serii „Millennium”. Trudno powiedzieć na ile jego życie odbiło się w jego książkach, iloma swoimi cechami obdarzył bohatera swoich trzech książek. Na te i inne pytania próbuje odpowiedzieć Forshaw. Moim zdaniem trochę nieudolnie, ale jak przypuszczam ogromnie trudno napisać książkę o kimś, kto nie może się w niej wypowiedzieć, z kim nie można porozmawiać i skonfrontować swoich przypuszczeń. Niewątpliwym atutem książki jest fakt, że napisana jest sprawnym językiem i poza długaśnymi rozdziałami streszczającymi całą trylogię, czyta się ją szybko. Niemniej całość jest trochę przekombinowana, a doszukiwanie się na siłę związków, drugiego dna i rozważania co autor miał na myśli, można było sobie odpuścić. Książka jest trochę dorabianiem nadzwyczajnej ideologii do czegoś, co mogę się założyć, miało zupełnie zwyczajne motywy.

Z czystej ciekawości po książkę warto sięgnąć. No chyba, że ktoś liczy, że dowie się czegoś więcej o Stiegu Larssonie ponad to, co wszyscy już dawno wiedzieli.